انواع دارایی های معاملاتی


دارایی چیست؟ (انواع دارایی و نحوه‌ی ثبت آن در ترازنامه)

دارایی‌ها منابعی هستند که ارزش اقتصادی دارند و تحت مالکیت افراد، دولت یا شرکت‌ها هستند. در این مطلب در مورد دارایی، دارایی در کسب‌و‌کار و انواع آن توضیح می‌دهیم؛ همچنین پاسخ می‌دهیم دارایی شخصی چیست و چه مواردی را شامل می‌شود. با ما همراه باشید.

جدیدترین فرصت‌های شغلی شرکت‌های معتبر را در انواع دارایی های معاملاتی صفحه آگهی استخدام ببینید.

دارایی چیست؟

دارایی نوعی سرمایه‌گذاری است که شرکت یا فرد انتظار دارد که مزایای آن را در آینده کسب کند. دارایی شرکت‌ها می‌تواند جریان نقدینگی را تولید کند و هزینه‌ها را کاهش و فروش را افزایش دهد.

از نمونه‌های دارایی می‌توان به اوراق بهادار، موجودی نقدی و بانک،‌ زمین، ساختمان، حساب‌های دریافتی از مشتریان و سرمایه‌گذاری‌ها اشاره کرد.

تفاوت بین هزینه و دارایی چیست؟

تفاوت بین هزینه و دارایی این است که هزینه‌ها فقط برای دوره‌ای کوتاه، در حالی که دارایی‌ها برای طولانی‌مدت سودمند هستند. به عنوان مثال، اگر شرکتی برق بخرد، این یک هزینه برای کسب‌وکار است؛ در حالی که اگر دستگاه تولیدی‌ای را بخرند، این یک دارایی برای سازمان محسوب می‌شود؛ چراکه دستگاه تولیدی برای سال‌های آینده نیز کاربردهای مفید و درآمدزایی در کسب‌وکار خواهد داشت.

دارایی کسب‌وکار چیست؟

دارایی کسب‌وکار چیست؟ - مدیریت دارایی

دارایی‌های کسب‌وکار منابعی هستند که شرکت در نتیجه‌ی انجام معاملات تجاری آن‌ها را به دست می‌آورد و قصد دارد از آن‌ها برای تولید جریان نقدینگی، بهبود فروش یا کاهش هزینه‌ها استفاده کند.

دارایی‌های کسب‌وکار انواع مختلفی دارند. برخی از آن‌ها بلندمدت، در حالی که برخی دیگر کوتاه‌مدت هستند. برخی از دارایی‌ها کالاهای مادی را شامل می‌شوند و برخی دیگر جزء منابع نامشهود هستند.

در ادامه، چند نوع دارایی کسب‌وکار را بیان می‌کنیم:

۱. دارایی‌های جاری

دارایی‌های جاری جزء منابع کوتاه‌مدت اقتصادی هستند که از آن جمله می‌توان پول نقد و معادل‌های آن، مانند اوراق خزانه، گواهی سپرده و همچنین اوراق بهادار قابل‌فروش، موجودی حساب، هزینه‌های پیش‌پرداخت و حساب‌های جاری، را نام برد. به طور کلی، دارایی‌های جاری منابعی هستند که شرکت انتظار دارد ظرف ۱ سال آن‌ها را به پول نقد تبدیل کند.

۲. دارایی‌های ثابت

این منابع بلندمدت هستند که گاهی به عنوان دارایی‌های مشهود کسب‌وکار نیز شناخته می‌شوند، زیرا جزء منابع مادی هستند که می‌توان آن‌ها را دید و لمس کرد. برخلاف دارایی‌های جاری، شرکت‌ها نمی‌توانند دارایی‌های ثابت خود را به‌راحتی به پول نقد تبدیل کنند؛ به عبارت بهتر، کسب‌وکارها معمولا از دارایی‌های ثابت خود برای تولید کالا و ارائه‌ی خدمات استفاده می‌کنند.

دارایی‌های ثابت شامل ماشین‌آلات، کارخانه، وسایل نقلیه‌ی شرکت، ساختمان‌ها و تجهیزات آن‌ها هستند که ممکن است با گذشت زمان دچار استهلاک شوند. استهلاکِ دارایی‌های ثابت را می‌توان به ۲ روش اندازه‌گیری کرد. در روش اول، استهلاکِ معادل عمر مفید دارایی سنجیده می‌شود، به طوری که با پایان یافتن عمر مفید دارایی، از ارزش آن نیز کاسته می‌شود؛ با وجود این، در روش دوم استهلاک را به عنوان زیانی اندازه‌گیری می‌کنند که در سال‌های اولیه‌ی استفاده از دارایی‌ها اتفاق می‌افتد.

۳. دارایی‌های مالی

دارایی‌های مالی شامل سرمایه‌گذاری‌هایی مانند سهام، اوراق قرضه‌ی دولتی، شرکتی و حقوق صاحبان سهام ممتاز هستند.

۴. دارایی‌های نامشهود

دارایی‌های نامشهود منابعی هستند که مادی یا فیزیکی نیستند، به این معنی که ملموس نیستند. به طور کلی، دارایی‌ها لزوما جزء منابع ملموس به شمار نمی‌آیند. از جمله منابع نامشهود می‌توان به مجوز فعالیت یا حق ثبت اختراع کسب‌وکار اشاره کرد.

چگونه دارایی کسب‌وکار را در ترازنامه وارد می‌کنند؟

دارایی‌ها بخشی از معادله‌ی حسابرسی موجود در ترازنامه‌ی شرکت را تشکیل می‌دهند که از فرمول زیر به دست می‌آیند:

دارایی = بدهی + حقوق صاحبان سهام

شرکت‌ها به روش‌های مختلفی می‌توانند دارایی‌های خود را ثبت کنند. در ادامه، برخی از این روش‌ها را بررسی می‌کنیم.

۱. استهلاک دارایی‌ها

استهلاک دارایی ها - مدیریت دارایی

به عنوان مثال، ممکن است دارایی‌هایی مانند ماشین یا ساختمان با گذشت زمان ارزش خود را از دست بدهند؛ در این صورت، هزینه‌ی ثبت‌شده‌ی این دارایی‌ها به‌تدریج در طول عمر مفیدشان کاهش می‌یابد.

۲. دارایی‌ها با ارزش کامل آن‌ها

در برخی موارد، شرکت‌ها دارایی‌های خود را با ارزش کامل آن‌ها تا زمان انقضایشان ثبت می‌کنند. نمونه‌ای از این نوع دارایی‌ها، هزینه‌ی پیش‌پرداخت است.

برای مثال، می‌توان به هزینه‌ی پرداخت بیمه شش‌ماهه برای پوشش بیمه‌ای وسایل نقلیه‌ی شرکت اشاره کرد. دارایی‌هایی که برای مدت طولانی‌تری سودمند باشند، معمولا مستهلک می‌شوند؛ در حالی که شرکت‌ها معمولا دارایی کوتاه‌مدت را با ارزش کامل آن ثبت می‌کنند و پس از انقضا، آن را به عنوان هزینه شارژ می‌کنند.

۳. دارایی‌های غیرمعاملاتی

همه‌ی دارایی‌های ارزش‌مند یک شرکت در ترازنامه‌ی آن ثبت نمی‌شوند؛ به عبارت دیگر، ممکن است گاهی شرکت‌ها دارایی‌هایی داشته‌باشند که از طریق معاملات تجاری آن‌ها را نخریده‌‌باشند. برای مثال، می‌توان به برند کسب‌وکار یا حق ثبت اختراعی ارزش‌مند در آن سازمان اشاره کرد که شرکت از طریق مبادلات تجاری آن‌ها را به دست نیاورده‌، بلکه طی فعالیت‌های داخلی کسب‌وکار آن‌ها را کسب کرده‌است.

البته نمی‌توان گفت که تمام دارایی‌های نامشهود کسب‌وکار بدون انجام معاملات تجاری به دست می‌آیند؛ به عنوان مثال، یک راننده‌ی تاکسی مجبور است مجوزی برای ماشین خود بخرد؛ مشابه آن، ممکن است شرکت‌ها نیز به عنوان بخشی از یک معامله‌ی تجاری، لیستی از مشتریان خود را به دست آورند. از سوی دیگر، لیست به‌دست‌آمده از مشتریان در فعالیت‌های داخلی شرکت جزء دارایی‌های نامشهود آن محسوب می‌شود که کسب‌وکار آن‌ها را نخریده‌است و به همین دلیل در ترازنامه ثبت نمی‌شود.

دارایی شخصی چیست؟

دارایی شخصی چیست؟ - مدیریت دارایی

دارایی‌های شخصی منابع ارزش‌مندی هستند که فرد به ازای آن‌ها، ثروت خود را اندازه می‌گیرد، مالک آن‌ها است و این دارایی‌ها سود بیش‌تری را برای او تولید می‌کنند. به عنوان مثال، دارایی‌های شخصی می‌توانند شامل ساختمان، زمین، تجهیزات، مبلمان، کالای موجودی، حساب‌های جاری، وسایل نقلیه، سرمایه‌گذاری‌های موقت یا بلندمدت، وجه نقد و غیره باشند.

برای محاسبه‌ی ارزش خالص دارایی‌های شخصی خود، لازم است هرآن‌چه بدهکار هستید (بدهی‌ها) را از هر آن‌چه در اختیار دارید (دارایی‌های شخصی) کم کنید. اگر دارایی‌های شخصی شما بیش از بدهی‌هایتان باشند، ارزش خالص دارایی‌هایتان مثبت به دست می‌آید. دارایی‌های شخصی نیز مانند دارایی‌های کسب‌وکار می‌توانند ملموس یا نامشهود باشند و انواع منابع باارزش را شامل شوند.

دارایی‌های شخصیِ مشهود شامل موارد زیر هستند:

  • پول نقد؛
  • مِلک و خانه؛
  • اتومبیل، قایق، هواپیما، دوچرخه و موتور؛
  • جواهرات؛
  • مبلمان و عتیقه‌جات؛
  • مجموعه‌های هنری، مجسمه و سایر وسایل تزئینی؛
  • کامپیوتر، لپ‌تاپ و پرینتر.

دارایی‌های شخصیِ نامشهود شامل موارد زیر هستند:

  • سرمایه‌گذاری در بازار سهام؛
  • اوراق قرضه؛
  • برنامه‌های بازنشستگی و بیمه عمر.

در حالت کلی، هم دارایی‌های کسب‌وکار و هم دارایی‌های شخصی منابع ارزش‌مندی هستند که به‌ترتیب، به شرکت و خود فرد تعلق دارند.

جمع‌بندی

در این مطلب توضیحاتی در مورد دارایی ارائه دادیم، تفاوت دارایی و هزینه را بیان کردیم و همین‌طور توضیح دادیم دارایی شخصی چیست و چه انواعی دارد. امیدواریم مطالعه‌ی این مطلب برای شما مفید بوده‌باشد. نظرات خود را با ما به‌اشتراک بگذارید.

با ساختن یک رزومه حرفه‌ای، برای استخدام در بهترین فرصت‌های شغلی اقدام کنید.

دارایی مالی

دارایی‌ های مختلفی در بازار مورد خرید و فروش قرار می‌ گیرد. دو نوع دارایی عمده وجود دارد .دارایـی مالی و دارایی واقعی .دارایی های فیزیکی یا دارایی‌های واقعی، دارایی‌هایی هستند که جنبه فیزیکی دارند، مثلا خودرو، املاک و مستغلات، لوازم منزل، طلا و.. دارایی‌های فیزیکی هستند.

اما دارایی‌های مالـی یا دارایی‌های دارایی‌هایی هستندکه ارزش آنها به پشتوانه یک دارایی‌ دیگـر تعیین می‌شود. یعنی دارایی هایی که به‌خودی‌خود ارزشی ندارند بلکه ارزش خود را به‌واسطه یک دارایی دیگر به دست می‌آورند، دارایی مالی گفته می‌شوند. به عنوان مثال: سهام، اوراق مشارکت یا سپرده‌های بانکی همگی جزو دارایی‌های مالی یا دارایی کاغذی به‌حساب می‌آیند

دارایی مالی یک دارایی نقدی است که نمایانگر ادعای مالکیت یک نهاد یا مطالبات قراردادی برای پرداخت‌های آتی از سوی یک نهاد باشد و ارزش خود را نیز از آن بگیرد.دارایی مالی ممکن است مبتنی بر یک دارایی ضمنی مشهود یا واقعی باشد اما عرضه و تقاضای بازار نیز بر ارزش آن تاثیر دارد.سهام، سایر اوراق بهادار، وجه نقد، گواهی سپرده طلا و سپرده‌های بانکی همگی نمونه‌هایی از دارایی‌های مالی هستند.

بورس‌ به عنوان یک بازار، محلی است که انواع دارایی‌ها، اعم از دارایی‌های مالی و یا واقعی در آنجا خرید و فروش می‌شود. به بورسی که در آن دارایی‌های مالی یا اصطلاحا دارایی ‌های کاغذی خرید و فروش می‌شود، بورس اوراق بهادار و به بورسی که در آن دارایی‌های واقعی یا کالاهای فیزیکی خرید و فروش می‌شود، بورس کالا می‌گوییم.ارزش دارایی‌های مالی وابسته به مطالبات قراردادی در مورد یک دارایی ضمنی است.

دارایی‌های مالی به سه گروه طبقه‌بندی می‌شوند: دارایی مالی

  • گروه اول: بدهی‌ای که ادعای مقابل آن ثابت است. صاحب بدهی (دارنده اوراق) از سود، مبلغ ثابتی را مطالبه می‌کند که از این رو این ابزار را ابزار با درآمد ثابت می‌نامند.
  • گروه دوم: صاحب سرمایه (دارنده سهام یا سهامدار) از سود، مانده را مطالبه می‌کند. پس از پرداخت به دارندگان ابزار بدهی، مبلغی بر مبنای عایدات به دارنده این دارایی می‌پردازد.
  • گروه سوم: برخی از اوراق بهادار آمیزه‌ای از هر دو گروه را مطالبه می‌کنند و ابزار مالی در اختیار آنها دو زیستی یا دو رگه نامیده می‌شود‌ سهام ممتاز و اوراق قرضه قابل تبدیل از این گروه هستند.

علاوه بر این سه گروه‌، دارایی‌های مالی دیگری نیز وجود دارد که مشتق شده از سه گروه دارایی‌های مالی که ذکر شد، است. برای نمونه‌، در برخی از قراردادها، طرف قرارداد یا ناچار است یا این حق را دارد که یک دارایی مالی را در زمانی در آینده بخرد یا بفروشد. بهای این‌گونه قراردادها از بهای آن دارایی مالی، گرفته شده است؛ از این رو این قراردادها را «اوراق مشتقه» می‌نامند.

دارایی مالی و انواع آن – تفاوت دارایی مالی با دارایی واقعی

انواع متداول دارایی‌های مالی دارایی مالی

دارایی‌های مالی شامل این موارد می‌شوند:

  • وجه نقد
  • ابزارهایی مانند سهام و سایر اوراق بهادار
  • مطالبات قراردادی برای دریافت یک دارایی مالی از یک نهاد دیگر، که تحت عنوان مطالبات دریافتنی شناخته می‌شود.
  • مطالبات قراردادی برای مبادله دارایی‌ها یا بدهی‌های مالی با یک نهاد دیگر تحت شرایط مطلوب
  • قراردادی که با ابزار سرمایه‌ای خودِ نهاد تسویه خواهد شد

بسیاری از این دارایی‌های مالی تا زمانی که به وجه نقد تبدیل نشوند دارای ارزش مالی مشخصی نیستند، خصوصا در مورد سهام‌هایی که ارزش و قیمت آنها در نوسان است.

به جز وجه نقد، انواع متداول دارایی‌های مالی که سرمایه‌گذاران انواع دارایی های معاملاتی پیش روی خود دارند شامل این موارد هستند:

  • سهام به دارایی‌های مالی گفته میشود که هیچ تاریخ پایان یا انقضایی ندارند. سرمایه‌گذاری که سهام می‌خرد مالک بخشی از یک شرکت شده و در سود و زیان آن سهیم می‌شود. سهام ممکن است به طور نامحدود نگهداری یا به سایر سرمایه‌گذاران فروخته شود.
  • اوراق قرضه راهی برای تامین مالی پروژه‌های کوتاه‌مدت شرکت‌ها یا دولت‌هاست. افرادی که این اوراق قرضه را می‌خرند در واقع قرض دهنده هستند و اوراق قرضه مشخص می‌کند که چه مقدار پول قرض داده شده، چه نرخ بهره‌ای باید پرداخت شود و موعد سررسید اوراق قرضه چه تاریخی است.
  • گواهی سپرده به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهد تا مبلغی پول را برای یک دوره مشخص و با نرخ بهره‌ای تضمینی در یک بانک سپرده‌گذاری کند. گواهی سپرده ماهیانه مبلغی سود پرداخت می‌کند و بسته به قرارداد، معمولا می‌توان آن را از چندماه تا چندسال نگهداری کرد.

جنبه های مثبت و منفی دارایی‌ مالی با نقدینگی بالا دارایی مالی

جنبه مثبت: دارایی مالی

  • دارایی‌های مالی با نقدشوندگی بالا را به راحتی می‌توان به وجه نقد تبدیل کرد.
  • برخی دارایی‌های مالی قابلیت افزایش قیمت و ارزش دارند.

جنبه منفی: دارایی مالی

  • دارایی‌های مالی با نقدینگی بالا افزایش ارزش زیادی نخواهند داشت.
  • دارایی‌های مالی با نقدشوندگی پایین‌تر ممکن است به راحتی تبدیل به وجه نقد نشوند.
  • ارزش دارایی مالی فقط به اندازه دارایی ضمنی مرتبط با آن است.

جنبه های مثبت و منفی دارایی‌ مالی با نقدشوندگی پایین

نقطه مقابل دارایی‌های با نقدشوندگی بالا، دارایی‌هایی است که نقدشوندگی‌شان پایین است. املاک و مستغلات و وسایل آنتیک و قدیمی نمونه‌هایی از دارایی‌هایی است که نقدشونگی پایین دارند. این موارد ارزشمندند اما نمی‌توان آنها را به سرعت تبدیل به وجه نقد کرد. نمونه دیگری از دارایی‌های مالی با نقدشوندگی پایین، سهام‌هایی هستند که حجم معاملات بالایی ندارند.

غالبا این قبیل دارایی‌ها سهام‌ برخی شرکت‌های گمنام و کوچک، یا سرمایه گذاری‌های با هدف سفته‌بازیست با احتمال سود بالا هستند که ممکن است به هنگام فروش، خریدار آماده‌ای نداشته باشند.نگه داشتن مبلغ زیادی پول در سرمایه‌گذاری‌هایی که غیرنقدشوندگی پایینی دارند، مشکلاتی حتی در شرایط عادی، ایجاد می‌کند.

انجام این کار ممکن است منجر به استفاده از وام‌های بانکی با بهره زیاد، افزایش بدهی، و تاثیر منفی روی سایر اهداف سرمایه‌گذاری و پس‌انداز بازنشستگی شود.

دارایی مالی و بازارهای مالی چیست؟ — انواع دارایی های مالی

به قسمت چهارم از مقاله‌های معامله الگوریتمی خوش آمدید. همینطور که از عنوان مشخص است، در این صفحه از هم‌رویش به بحث دارایی مالی و بازارهای مالی می‌پردازیم. اینکه دارایی مالی چیست؟ بازارهای مالی چیست؟ آیا با انواع دارایی مالی و همینطور دارایی مالی فارکس آشنا هستید؟ برای پاسخ به این سوالات تا انتهای این مقاله با ما همراه باشید.

در صورتی که تمایل دارید بجای مطالعه مقاله فیلم آن را تماشا کنید، روی این لینک (+) و یا پخش کننده پایین کلیک کنید.

دارایی مالی چیست؟ بازارهای مالی چیست؟

دارایی-مالی-و-بازارهای-مالی-هم-رویش

دارایی مالی، نوعی از دارایی غیر فیزیکی است که ارزش قراردادی دارد. به عنوان مثال اگر شما دارای یک گوشی آیفون باشید، یک دارایی با قیمت و کارایی مشخص دارید. اگر بخشی از سهام شرکت اپل را دارا باشید، به خودی خود این سهام چیزی نیست مگر آنکه در بازارهای مالی مانند بازار بورس، به هر سهم یک ارزش قراردادی تعلق بگیرد. در این صورت شما این سهام را می‌توانید به پول تبدیل کنید و در اینجاست که بازارهای مالی معنی پیدا می‌کنند.

انواع دارایی مالی

  • دارایی‌های مالی انواع مختلفی دارند از جمله:
  • سهام
  • اوراق درآمد ثابت
  • بورس کالا
  • صندوق سرمایه گذاری املات و مستغلات
  • فارکس
  • ارز دیجیتال
  • مشتقات مالی

در ادامه این مقاله، هر یک از این دارایی های مالی را به اختصار توضیح می‌دهیم.

سهام چیست؟

یکی از انواع دارایی‌های مالی سهام است. مانند مثالی که در پاراگراف قبل زده شد، سهام بخشی از ارزش یک شرکت محسوب می‌شود.

اوراق درآمد ثابت

یکی دیگر از انواع دارایی‌های مالی است. در این نوع نیز مانند سهام، سرمایه گذاری است که بر روی یک شرکت و یا پروژه می‌کنید. فرق اوراق درآمد ثابت با سهام در این است که زمانی شما یک سهام را خریداری می‌کنید در آن شرکت شریک می‌شوید اما زمانی که اوراق درآمد ثابت را خریداری می‌کنید، فقط سرمایه گذاری می‌کنید و مشخص می‌کنند در تاریخ مشخصی اصل پول شما را به همراه یک سود به شما پرداخت کنند.

بورس کالا

دارایی-مالی-و-بازارهای-مالی-هم-رویش

در بورس کالا که نوعی از دارایی مالی محسوب می‌شود یک سری کالاهای خاص و اساسی معامله می‌شود. تولید کنندگان و مصرف کنندگان کالا در اینجا حضور دارند و با یک ثبات قیمت مناسبی با هم خرید و فروش و معامله می‌کنند. در مقام یک معامله گر، شما هم می‌توانید حضور داشته باشید و از نوسانات قیمت در اینجا سود ببرید.

صندوق سرمایه گذاری املاک و مستغلات

کار این صندوق سرمایه گذاری در بازار مسکن است. به زبان ساده‌تر سرمایه اندک آدم‌های زیاد را جمع آوری و در این حوزه سرمایه گذاری می‌کنند. سودی که در این صندوق می‌برند، به تناسب بین سرمایه گذاران تقسیم و پرداخت می‌شود.

فارکس

برای سرمایه گذاری در بازارهای خارجی، می‌توانید وارد بازار فارکس شوید. در این بازار از نوسان نرخ تبدیل ارزها بهره می‌برید. فارکس بزرگترین بازار مالی دنیا است. امروزه فارکس محدود به ارزهای خارجی نیست و مواردی مانند نفت، سهم شرکت‌ها و ارزهای دیجیتال در این بازار معامله می‌شود. فارکس مکان فیزیکی مشخصی ندارد و نامتمرکز است اما قوانین مشخصی دارد و از طریق کارگزاری‌ها صورت می‌گیرد.

هم رویش منتشر کرده است:

ارز دیجیتال

سرمایه گذاری در بازار ارزهای دیجیتال، به ویژه نوع خاصی از ارزها (رمز ارزها)، امروزه به یک حوزه بسیار هیجان انگیز با نوسانات بسیار زیاد تبدیل شده است. رمز ارزها می‌توانند سودهای کلان و در عین حال ضررهای کلان وارد کنند و از طریق فارکس و یا صرافی‌های گوناگون تحت شبکه بلاکچین، می‌توانید اقدام به معامله این ارزها کنید.

مشتقات مالی

دو دسته دیگر از دارایی‌های مالی هستند که شیوه نوینی در معامله را ایجاد می‌کنند که به آنها ابزار مشتقه و یا مشتقات می‌گویند. این دو دسته بصورت زیر هستند:

  • قرارداد آتی
  • قرارداد اختیار

قرارداد آتی

بازار-مالی-فارکس-هم-رویش

فرض کنید که شما یک تولید کنند ماکارونی هستید و از نوسانات قیمت گندم در ماه‌های آینده نگرانید، گندم را از تولید کننده و یا فروشنده به قیمت مشخصی در ماه‌های آینده خریداری می‌کنید. در همان روز شما به فروشنده و یا تولید کننده پول نمی‌دهید و گندم را هم تحویل نمی‌گیرید اما این یک قرارداد بین شما است که فروشنده را موظف می‌کند در سر رسید مشخصی، به قیمتی که امروز تعیین می‌کنید، گندم را به شما واگذار و پول آن را دریافت کند. به این قرارداد یک قرارداد آتی می‌گویند.

قرارداد اختیار

بازار-مالی-فارکس-هم-رویش

در این قرارداد، اختیار فروش و یا خرید است که قرارداد می‌شود. به عنوان مثال قصد دارید یک موتور را خریداری کنید اما امروز پول آن را ندارید و قصد دارید در ماه آینده حتما این موتور را به شما با یک قیمت مشخصی بفروشند. امروز یک پولی را به فروشنده می‌دهید و یک قراردادی را با فروشنده منعقد می‌کنید که بر اساس این قرارداد، دو ماه بعد موتور سیکلت به قیمت مشخصی به شما واگذار شود. در واقع شما اختیار خرید این موتور سیکلت را در ازای آن قیمتی که پرداخت کردید دارید.

جمع بندی

به انتهای این صفجه از هم‌رویش رسیدیم. ممنون که تا انتهای این مقاله با ما همراه بودید. دیدیم که دارایی‌های مالی انواع مختلفی دارد و ما می‌توانیم در هر یک از آنها سرمایه گذاری کنیم و به سود برسیم. متن این مقاله قابل مطالعه و فیلم آن قایل مشاهده است. منتظر مقاله‌های بعدی هم‌رویش در حوزه معاملات الگوریتمی باشید.

کلیدواژگان

دارایی مالی چیست | بازارهای مالی چیست | انواع دارایی مالی | بازار مالی فارکس

بازار مالی چیست؟

بازار مالی چیست؟

بازارهای مالی به طور گسترده به هر بازاری اطلاق می‌شود که در آن معاملات اوراق بهادار انجام می‌شود؛ از جمله بازار سهام، بازار اوراق قرضه و بازار مشتقات و غیره. بازارهای مالی برای عملکرد روان اقتصادهای سرمایه داری حیاتی هستند.

درک بازار مالی

بازار مالی

بازارهای مالی با تخصیص منابع و ایجاد نقدینگی برای کسب و کارها و کارآفرینان، نقشی حیاتی در تسهیل عملکرد روان اقتصاد های سرمایه داری ایفا می کنند. بازارها نقل و انتقال دارایی های مالی را برای خریداران و فروشندگان آسان می کنند. بازارهای مالی محصولات اوراق بهاداری را ایجاد می کنند که برای کسانی که وجوه اضافی دارند (سرمایه گذاران / وام دهندگان) بازدهی ایجاد می کند و این وجوه را در اختیار کسانی قرار می دهد که به پول اضافی (قرض گیرندگان) نیاز دارند.

بازار سهام تنها یکی از انواع بازارهای مالی است. بازارهای مالی با خرید و فروش انواع مختلفی از ابزارهای مالی از جمله سهام، اوراق قرضه، ارزها و مشتقات ساخته می شوند. بازار مالی به شدت به شفافیت اطلاعاتی متکی است تا اطمینان حاصل کند که بازارها قیمت هایی را که کارآمد و مناسب هستند، تعیین می کنند. قیمت بازار اوراق بهادار ممکن است به دلیل نیروهای اقتصاد کلان مانند مالیات، نشان دهنده ارزش ذاتی آنها نباشد.

برخی از بازارهای مالی کوچک با فعالیت اندک هستند و برخی دیگر مانند بورس نیویورک (NYSE) روزانه تریلیون ها دلار اوراق بهادار معامله می کنند. بازار سهام یک بازار مالی است که سرمایه گذاران را قادر می سازد تا سهام شرکت های سهامی عام را خرید و فروش کنند. بازار سهام اولیه جایی است که انتشارات جدید سهام، به نام عرضه‌های اولیه عمومی (IPO) به فروش می‌رسند. هر گونه معامله بعدی سهام در بازار ثانویه اتفاق می افتد؛ جایی که سرمایه گذاران اوراق بهاداری را که قبلاً توسط شرکت عرضه اولیه شده اند، خرید و فروش می کنند.

انواع بازارهای مالی

معرفی انواع بازارهای مالی

بازار سهام

شاید فراگیرترین بازار مالی، بازار سهام باشد که شرکت‌ها سهام خود را در آن فهرست می‌کنند و سهام آنها توسط معامله‌گران و سرمایه‌گذاران خرید و فروش می‌شوند. بازارهای سهام، توسط شرکت‌ها برای تامین سرمایه از طریق عرضه اولیه عمومی (IPO) استفاده می‌شوند و سهام متعاقباً بین خریداران و فروشندگان مختلف در بازاری که به عنوان بازار ثانویه شناخته می‌شود، معامله می‌شود.

سهام ممکن است در بورس های فهرست شده، مانند بورس نیویورک (NYSE) یا نزدک، یا خارج از بورس (OTC) معامله شود. بیشتر معاملات سهام از طریق بروکرها یا کارگزاری های مورد تایید قانون انجام می شود و اینها نقش مهمی در اقتصاد به عنوان معیاری برای سنجش سلامت کلی در اقتصاد و همچنین تأمین بازده سرمایه گذاری و سود تقسیمی برای سرمایه گذاران ایفا می کنند. شرکت‌کنندگان معمولی در بازار سهام شامل سرمایه‌گذاران و معامله‌گران (هم خرده‌فروشی و هم نهادی) و همچنین بازارسازها (MM) و متخصصانی هستند که نقدینگی را حفظ می‌کنند و بازارهای دوطرفه را ارائه می‌کنند. کارگزاران نیز اشخاص ثالثی هستند که معاملات بین خریداران و فروشندگان را تسهیل می‌کنند.

بازارهای خارج از بورس

بازار خارج از بورس (OTC) یک بازار غیرمتمرکز است - به این معنی که مکان های فیزیکی ندارد و معاملات به صورت الکترونیکی انجام می شود - که در آن فعالان بازار، اوراق بهادار را مستقیماً بین دو طرف بدون کارگزار معامله می کنند. در حالی که بازارهای خارج از بورس ممکن است معاملات سهام خاصی را انجام دهند (به عنوان مثال، شرکت های کوچکتر یا پرریسک تر که معیارهای فهرست بندی بورس ها را ندارند)، بیشتر معاملات سهام از طریق بورس انجام می شود. با این حال، برخی از بازارهای مشتقه منحصراً خارج از بورس هستند و بنابراین بخش مهمی از بازارهای مالی را تشکیل می دهند. به طور کلی، بازارهای خارج از بورس و معاملاتی که در آنها رخ می دهد، بسیار کمتر تنظیم و قانونگذاری شده و دارای نقدشوندگی و شفافیت کمتر هستند.

بازارهای اوراق قرضه

اوراق قرضه

اوراق قرضه، اوراق بهاداری است که در آن سرمایه گذار پول را برای مدت معینی با نرخ بهره از پیش تعیین شده وام می دهد. ممکن است یک اوراق قرضه را به عنوان توافقی بین وام دهنده و وام گیرنده در نظر بگیرید که شامل جزئیات وام و پرداخت های آن است. اوراق قرضه توسط شرکت ها و همچنین توسط شهرداری ها، ایالت ها و دولت های مستقل برای تامین مالی پروژه ها و سایر موارد منتشر می شود. به عنوان مثال، بازار اوراق قرضه، اوراق بهاداری مانند اسناد صادر شده توسط خزانه داری ایالات متحده را می فروشد. بازار اوراق قرضه، بازار بدهی، اعتباری یا با درآمد ثابت نامیده می شود.

بازار پول

معمولاً بازارهای پول محصولاتی با سررسید کوتاه مدت بسیار نقدشونده (کمتر از یک سال) را معامله می‌کنند و با درجه بالایی از ایمنی و بازده نسبتاً کم مشخص می‌شوند. در سطح عمده فروشی، بازارهای پول شامل معاملات با حجم بالا بین مؤسسات و معامله گران است. در سطح خرده فروشی، آنها شامل صندوق های متقابل بازار پول هستند که توسط سرمایه گذاران فردی خریداری می شوند و حساب های بازار پول که توسط مشتریان بانک افتتاح می شوند. افراد همچنین ممکن است با خرید گواهی سپرده کوتاه مدت (CD) یا اسناد خزانه داری ایالات متحده، در میان نمونه های دیگر، در بازار پول سرمایه گذاری کنند.

بازارهای مشتقات

مشتقه قراردادی است بین دو یا چند طرف که ارزش آن بر اساس یک دارایی مالی اساسی مورد توافق (مانند اوراق بهادار) یا مجموعه ای از دارایی ها (مانند یک شاخص) است. اوراق مشتقه، اوراق بهادار ثانویه ای هستند که ارزش آنها صرفاً از ارزش اوراق بهادار اساسی که به آن مرتبط هستند، ناشی می شود. یک مشتقه به خودی خود بی ارزش است. به جای معامله مستقیم سهام، در یک بازار مشتقه قراردادهای آتی و اختیار معامله و سایر محصولات مالی پیشرفته معامله می شود که ارزش خود را از ابزارهای اساسی مانند اوراق قرضه، کالا ها، ارزها، نرخ های بهره، شاخص های بازار و سهام به دست می آورند.

بازارهای آتی جایی هستند که قراردادهای آتی فهرست شده و مورد معامله قرار می گیرند. بازارهای آتی از مشخصات قراردادهای استاندارد شده استفاده می‌کنند، به خوبی تنظیم می‌شوند و از اتاق‌های پایاپای برای تسویه و تایید معاملات استفاده می‌کنند. بازارهای اختیار معامله، به طور مشابه قراردادهای اختیار معامله را فهرست و تنظیم می کنند. هر دو بازار آتی و اختیار معامله ممکن است قراردادهایی را در طبقات مختلف دارایی، مانند سهام، اوراق بهادار با درآمد ثابت، کالاها و غیره فهرست کنند.

بازارهای کالا

بازارهای کالا مکان هایی هستند که تولیدکنندگان و مصرف کنندگان برای تبادل کالاهای فیزیکی مانند محصولات کشاورزی (مانند ذرت، دام، سویا)، محصولات انرژی (نفت و گاز)، فلزات گرانبها (طلا، نقره، پلاتین)، یا کالاهای دیگر (مانند پنبه، قهوه و شکر) با یکدیگر رو به رو می شوند. اینها به عنوان بازارهای کالای اسپات شناخته می شوند، جایی که کالاهای فیزیکی با پول مبادله می شوند.

با این حال، عمده معاملات در این کالاها در بازارهای مشتقه انجام می شود که از کالاها به عنوان دارایی های اساسی استفاده می کنند. معاملات آتی و اختیار خرید کالاها هم در خارج از بورس و هم در بورس های فهرست شده در سراسر جهان مانند بورس کالای شیکاگو (CME) و بورس بین قاره ای (ICE) مبادله می شوند.

بازار ارزهای دیجیتال

ارزهای دیجیتال

در چند سال گذشته شاهد معرفی و ظهور ارزهای دیجیتال مانند بیت کوین و اتریوم، دارایی های دیجیتال غیرمتمرکز مبتنی بر فناوری بلاک چین، بوده ایم. امروزه، صدها توکن ارزهای دیجیتال در دسترس هستند و در سراسر جهان در مجموعه ای از صرافی های ارز دیجیتال مستقل آنلاین معامله می شوند. این صرافی ها میزبان کیف پول های دیجیتالی هستند تا معامله گران بتوانند یک ارز دیجیتال را با ارز دیگر یا پول های فیات مانند دلار یا یورو مبادله کنند.

از آنجایی که اکثر صرافی های رمزنگاری پلتفرم های متمرکز هستند، کاربران در معرض هک یا کلاهبرداری هستند. صرافی های غیرمتمرکز نیز در دسترس هستند که بدون هیچ مرجع مرکزی کار می کنند. این صرافی ها امکان تجارت مستقیم همتا به همتای (P2P) ارزهای دیجیتال را بدون نیاز به یک مرجع واقعی مبادله برای تسهیل تراکنش ها فراهم می کنند. معاملات آتی و اختیار معامله در برخی از ارزهای دیجیتال نیز موجود است.

مثالهایی از بازارهای مالی

مطالب فوق روشن می کند که بازارهای مالی از نظر دامنه و مقیاس گسترده هستند. برای ارائه دو مثال عینی دیگر، نقش بازارهای سهام را در آوردن یک شرکت به عرضه اولیه عمومی سهام و نقش بازار مشتقه خارج از بورس در بحران مالی 09-2008 را در نظر خواهیم گرفت.

بازارهای سهام و عرضه اولیه های عمومی

عرضه اولیه

هنگامی که یک شرکت تأسیس می شود نیاز به دسترسی به سرمایه ی سرمایه گذاران دارد. همانطور که شرکت رشد می کند، اغلب خود را نیازمند دسترسی به مقادیر بسیار بیشتری از سرمایه ای می بیند که می تواند از عملیات جاری یا وام بانکی سنتی به دست آورد. شرکت ها می توانند این حجم از سرمایه را با فروش سهام به مردم از طریق عرضه اولیه عمومی (IPO) تامین کنند. این وضعیت شرکت را از یک شرکت "خصوصی" که سهام آن در اختیار چند سهامدار است به یک شرکت سهامی عام تغییر می دهد که سهام آن متعاقباً در اختیار افراد زیادی از عموم مردم خواهد بود.

IPO همچنین به سرمایه گذاران اولیه در شرکت فرصتی را ارائه می دهد تا بخشی از سهام خود را نقد کنند و اغلب در این فرآیند پاداش های بسیار خوبی را دریافت می کنند. در ابتدا، قیمت IPO معمولاً توسط پذیره نویسان از طریق فرآیند قبل از بازاریابی تعیین می شود.

هنگامی که سهام شرکت در بورس عرضه می شود و معاملات در آن آغاز می شود، قیمت این سهام با ارزیابی مجدد ارزش ذاتی و عرضه و تقاضای آن سهام در هر لحظه از زمان توسط سرمایه گذاران و معامله گران، تغییر می کند.

بازارهای مشتقه خارج از بورس و بحران مالی 09-2008

در حالی که بحران مالی 09-2008 در ایالات متحده توسط چندین عامل ایجاد و بدتر شد، یکی از عواملی که به طور گسترده شناسایی شده است، بازار اوراق بهادار با پشتوانه وام مسکن (MBS) است. اینها نوعی مشتقات خارج از بورس هستند که در آن جریان‌های نقدی ناشی از وام‌های مسکن فردی دسته‌بندی می‌شوند و به سرمایه‌گذاران فروخته می‌شوند. این بحران نتیجه توالی وقایع بود که هر کدام محرک خاص خود را داشت و با فروپاشی تقریبی نظام بانکی به اوج خود رسید. استدلال شده است که بذرهای این بحران در دهه 1970 با قانون توسعه جامعه کاشته شد که بانک ها را ملزم می کرد اعتبارات مورد نیاز خود را برای مصرف کنندگان کم درآمد کاهش دهند و بازاری برای وام های مسکن ویژه ایجاد کنند.

مقدار بدهی وام مسکن ویژه که توسط Freddie Mac و Fannie Mae تضمین شده بود، تا اوایل دهه 2000، زمانی که هیئت مدیره فدرال رزرو شروع به کاهش شدید نرخ بهره برای جلوگیری از رکود کرد، ادامه یافت. ترکیبی از الزامات اعتباری سست و بی پایه و پول ارزان باعث رونق مسکن شد که باعث افزایش سفته بازی، افزایش قیمت مسکن و ایجاد حباب در املاک شد. در این میان، بانک‌های سرمایه‌گذاری که به دنبال سود های آسان در پی رکود سال 2001 بودند، نوعی MBS به نام تعهدات بدهی وثیقه‌شده (CDOs) از وام‌های خرید شده در بازار ثانویه ایجاد کردند.

از آنجایی که وام‌های مسکن ویژه با وام‌های اصلی همراه بودند، هیچ راهی برای سرمایه‌گذاران وجود نداشت که ریسک‌ های مرتبط با محصول را درک کنند. زمانی که بازار CDO ها شروع به گرم شدن کرد، حباب مسکن که چندین سال ایجاد شده بود، سرانجام ترکید. با کاهش قیمت مسکن، وام گیرندگان با قیمت پایین شروع به کوتاهی در پرداخت وام هایی کردند که ارزش آن انواع دارایی های معاملاتی ها بیشتر از خانه هایشان بود و کاهش قیمت ها را تسریع کرد.

زمانی که سرمایه گذاران متوجه شدند که MBS و CDO به دلیل بدهی مسمومی که نمایندگی می کنند، بی ارزش هستند، سعی کردند تعهدات را تخلیه کنند. با این حال، بازاری برای CDO ها وجود نداشت. آبشار بعدی ورشکستگی وام‌دهندگان وام های ویژه، سرایت نقدینگی ایجاد کرد که به سطوح بالای سیستم بانکی رسید. دو بانک بزرگ سرمایه‌گذاری، Lehman Brothers و Bear Stearns، تحت فشارِ قرار گرفتن در معرض بدهی‌های وام های ویژه سقوط کردند و بیش از 450 بانک طی پنج سال آینده شکست خوردند. چندین بانک بزرگ در آستانه شکست بودند و با کمک مالی مالیات دهندگان نجات پیدا کردند.

سوالات پرتکرار در مورد بازارهای مالی

سوالات پرتکرار

انواع مختلف بازارهای مالی چیست؟

برخی از نمونه‌های بازارهای مالی و نقش‌های آن‌ها شامل بازار سهام، بازار اوراق قرضه، کالاها و بازار املاک و مستغلات و چندین مورد دیگر است. این بازارها را می توان به بازار سرمایه در مقابل بازار پول، بازارهای اولیه در مقابل ثانویه و بازارهای فهرست شده در مقابل بازارهای خارج از بورس تقسیم کرد.

بازارهای مالی چگونه کار می کنند؟

علیرغم پوشش بسیاری از طبقات دارایی های مختلف و داشتن ساختارها و مقررات مختلف، همه بازارهای مالی اساساً با گرد هم آوردن خریداران و فروشندگان در یک دارایی یا قرارداد و اجازه دادن به آنها برای تجارت با یکدیگر کار می کنند. این اغلب از طریق یک مزایده یا مکانیزم کشف قیمت انجام می شود.

کارکردهای اصلی بازارهای مالی چیست؟

بازارهای مالی به دلایل مختلفی وجود دارند، اما اساسی ترین کارکرد این است که امکان تخصیص کارآمد سرمایه و دارایی ها در یک اقتصاد مالی را فراهم کنند. بازارهای مالی با اجازه دادن به یک بازار آزاد برای جریان سرمایه، تعهدات مالی و پول، اقتصاد جهانی را روان‌تر می‌کنند و در عین حال به سرمایه‌گذاران اجازه می‌دهند تا با هدف رشد سرمایه خود در طول زمان مشارکت کنند.

چرا بازارهای مالی مهم هستند؟

بدون بازارهای مالی، سرمایه نمی تواند به طور کارآمد تخصیص یابد و فعالیت های اقتصادی مانند بازرگانی و تجارت، سرمایه گذاری و فرصت های رشد به شدت کاهش می یابد.

شرکت کنندگان اصلی در بازارهای مالی چه کسانی هستند؟

شرکت ها از بازارهای سهام و اوراق قرضه برای جذب سرمایه از سرمایه گذاران استفاده می کنند. سفته بازان به طبقات مختلف دارایی نگاه می کنند تا روی قیمت های آینده شرط بندی کنند. پوشش‌دهنده‌ها از بازارهای مشتقه برای کاهش ریسک‌های مختلف استفاده می‌کنند و آربیتراژورها به دنبال سود بردن از قیمت‌گذاری نادرست یا ناهنجاری‌های مشاهده شده در بازارهای مختلف هستند. کارگزاران اغلب به عنوان واسطه ای عمل می کنند که خریداران و فروشندگان را با هم جمع می کنند و برای خدمات خود کارمزد یا هزینه ای را دریافت می کنند.

جمع بندی

در این مطلب به طور کامل با بازارهای مالی، کارکردهای آنها، نقش مهم آنها در اقتصاد و انواع آنها آشنا شدیم. بازارهای مالی را به روش های مختلف می توان دسته بندی کرد؛ مثلا بازار مالی را می توان به دو دسته ی بازار پول و بازار سرمایه تقسیم کرد. دسته بندی بر اساس دیگر موارد نیز وجود دارد. همچنین بعضی از این بازارها مانند بازار بورس به طور کامل قانونگذاری و تنظیم می شوند. برخی دیگر مانند بازار های خارج از بورس ویا ارزهای دیجیتال از قانونگذاری کمتری برخوردار هستند. در هر صورت فعالیت در هر کدام از آنها نیازمند دانش کافی و مهارت های لازم می باشد.

دارایی مالی (Financial Asset)

دارایی مالی (به انگلیسی Financial Asset) یک دارایی نقدی و غیرفیزیکی است که ارزش خود را از مطالبات قراردادی (contractual right) یا ادعای مالکیت (ownership claim) می‌گیرد.

وجه نقد، سهام، اوراق قرضه، صندوق‌های سرمایه‌ گذاری مشترک، و سپرده‌های بانکی همگی نمونه‌هایی از دارایی‌های مالی هستند.

برخلاف زمین، اموال، کالاها، و یا سایر دارایی‌های فیزیکی مشهود، دارایی‌های مالی لزوما دارای ارزش ذاتی فیزیکی یا حتی شکل و فرم فیزیکی نیستند. بلکه، ارزش آنها بازتاب دهنده فاکتورهای عرضه و تقاضا در بازاری است که در آن معامله می‌شوند، و همچنین میزان ریسکی که با خود دارند.

درک بهتر دارایی مالی

اکثر دارایی‌ها به سه دسته واقعی، مالی، یا نامشهود طبقه بندی می‌شوند.

دارایی‌های واقعی (real assets) دارایی‌های فیزیکی هستند که ارزش آنها یا ذاتی است و یا بستگی به خواص‌شان دارد، مانند فلزات گرانبها، زمین، املاک و مستغلات، و کالاهایی مانند سویا، گندم، روغن، و فلزات اساسی.

دارایی‌های نامشهود اموال باارزشی هستند که ماهیت فیزیکی ندارند. این دسته از دارایی‌ها شامل حق امتیاز (patent)، علائم تجاری (trademarks)، و مالکیت معنوی می‌شوند.

دارایی‌های مالی مابین دو دارایی دیگر هستند. دارایی‌های مالی ممکن است غیرمشهود (غیر فیزیکی) به نظر برسند و ارزش آنها فقط روی یک تکه کاغذ بیان شده باشد مانند یک اسکناس یک دلاری یا یک فهرست در یک صفحه از کامپیوتر.

با این حال، آنچه که آن کاغذ یا فهرست نشان می‌دهد ممکن است ادعای مالکیت یک نهاد، مانند یک شرکت دولتی و یا مطالبات قراردادی، به عنوان مثال درآمد حاصل از سود یک ورقه بهادار باشد.

ارزش دارایی‌های مالی وابسته به مطالبات قراردادی در مورد یک دارایی ضمنی است.

این دارایی ضمنی ممکن است واقعی یا نامشهود باشد. به عنوان مثال، کالاها دارایی‌های واقعی و ضمنی هستند که به دارایی مالی مانند معاملات آتی کالا، قراردادها، یا برخی صندوق‌های قابل معامله در بورس (ETF ها) متصل و مربوط هستند.

به همین ترتیب، املاک و مستغلات دارایی‌های واقعی مرتبط با صندوق‌های سرمایه‌گذاری املاک و مستغلات هستند. صندوق‌های سرمایه گذاری املاک و مستغلات، به عنوان دارایی‌های مالی، مالک املاک و مستغلات هستند و به شکلی عمومی معامله می‌شوند.

نکات کلیدی

  • دارایی مالی یک دارایی نقدی است که نمایانگر ادعای مالکیت یک نهاد یا مطالبات قراردادی برای پرداخت‌های آتی از سوی یک نهاد باشد و ارزش خود را نیز از آن بگیرد.
  • دارایی مالی ممکن است مبتنی بر یک دارایی ضمنی مشهود یا واقعی باشد اما عرضه و تقاضای بازار نیز بر ارزش آن تاثیر دارد.
  • سهام، سایر اوراق بهادار، وجه نقد، گواهی سپرده طلا و سپرده‌های بانکی همگی نمونه‌هایی از دارایی‌های مالی هستند.

انواع متداول دارایی‌های مالی

طبق تعریف متداول استانداردهای بین المللی گزارشگری مالی (International Financial Reporting Standards)، دارایی‌های مالی شامل این موارد می‌شوند:

  • وجه نقد
  • ابزارهایی مانند سهام و سایر اوراق بهادار
  • مطالبات قراردادی برای دریافت یک دارایی مالی از یک نهاد دیگر، که تحت عنوان مطالبات دریافتنی شناخته می‌شود.
  • مطالبات قراردادی برای مبادله دارایی‌ها یا بدهی‌های مالی با یک نهاد دیگر تحت شرایط مطلوب
  • قراردادی که با ابزار سرمایه‌ای خودِ نهاد تسویه خواهد شد

علاوه بر سهام و مطالبات دریافتنی، تعریف بالا شامل موارد زیر نیز می‌شود: مشتقات مالی (financial derivatives)، اوراق بهادار، بازار پول یا سایر حساب‌ها.

بسیاری از این دارایی‌های مالی تا زمانی که به وجه نقد تبدیل نشوند دارای ارزش مالی مشخصی نیستند، خصوصا در مورد سهام‌هایی که ارزش و قیمت آنها در نوسان است.

به جز وجه نقد، انواع متداول دارایی‌های مالی که سرمایه‌گذاران پیش روی خود دارند شامل این موارد هستند:

  • سهام به دارایی‌های مالی گفته میشود که هیچ تاریخ پایان یا انقضایی ندارند. سرمایه‌گذاری که سهام می‌خرد مالک بخشی از یک شرکت شده و در سود و زیان آن سهیم می‌شود. سهام ممکن است به طور نامحدود نگهداری یا به سایر سرمایه‌گذاران فروخته شود.
  • اوراق قرضه راهی برای تامین مالی پروژه‌های انواع دارایی های معاملاتی کوتاه‌مدت شرکت‌ها یا دولت‌هاست. افرادی که این اوراق قرضه را می‌خرند در واقع قرض دهنده هستند و اوراق قرضه مشخص می‌کند که چه مقدار پول قرض داده شده، چه نرخ بهره‌ای باید پرداخت شود و موعد سررسید اوراق قرضه چه تاریخی است.
  • گواهی سپرده به سرمایه‌گذار اجازه می‌دهد تا مبلغی پول را برای یک دوره مشخص و با نرخ بهره‌ای تضمینی در یک بانک سپرده‌گذاری کند. گواهی سپرده ماهیانه مبلغی سود پرداخت می‌کند و بسته به قرارداد، معمولا می‌توان آن را از چندماه تا چندسال نگهداری کرد.

جوانب مثبت و منفی دارایی‌های مالی با نقدینگی بالا

ناب‌ترین شکل دارایی‌های مالی وجه نقد و معادل‌های نقدی است، مانند حساب‌های جاری، حساب‌های پس‌انداز، و سایر حساب‌های بازار پول.

حساب‌های نقدی برای پرداخت صورتحساب‌ها و همچنین استفاده در مواقع اضطراری یا تنگناهای مالی به راحتی تبدیل به وجوه نقد می‌شوند.

انواع دیگر دارایی‌های مالی ممکن است به این اندازه قابل نقد شدن نباشند. نقدینگی، توانایی تغییر سریع دارایی مالی به وجه نقد است. در مورد سهام، این امر به معنای توانایی یک سرمایه‌گذار برای خرید یا فروش سهام در بازار است.

با این حال، بازارهای نقد در اغلب مواقع تعداد بسیاری خریدار و تعداد بسیاری فروشنده دارند و هیچ تاخیر طولانی در تلاش برای انجام یک مبادله پیش نمی‌آید.

در مورد سهام و اوراق قرضه، سرمایه گذار مجبور است دارایی خود را بفروشد و منتظر تاریخ سررسید (معمولا دو روز کاری) شود تا بتواند پول خود را دریافت کند. برای دارایی‌های مالی دیگر طول رسیدن به تاریخ سررسید متفاوت است.

نگهداری وجوه در قالب دارایی مالی که دارای نقدشوندگی بالاست، می‌تواند باعث تسهیل دسترسی به سرمایه لازم شود. دارایی‌های نقد مانند حساب‌های پس انداز و جاری معمولا بازگشت سرمایه محدودی دارند.

بازگشت سرمایه سودی است که شما بابت یک دارایی دریافت می‌کنید. در حساب‌های جاری و پس انداز، نرخ بازگشت سرمایه به حداقل ممکن می‌رسد.

همچنین گواهی‌های سپرده‌بلندمدت و برخی حساب‌های بازار پول ممکن است برداشت پول را برای ماه‌ها یا سال‌ها محدود کنند.

جوانب مثبت:

  • دارایی‌های مالی انواع دارایی های معاملاتی با نقدشوندگی بالا را به راحتی می‌توان به وجه نقد تبدیل کرد.
  • برخی دارایی‌های مالی قابلیت افزایش قیمت و ارزش دارند.

جوانب منفی:

  • دارایی‌های مالی با نقدینگی بالا افزایش ارزش زیادی نخواهند داشت.
  • دارایی‌های مالی با نقدشوندگی پایین‌تر ممکن است به راحتی تبدیل به وجه نقد نشوند.
  • ارزش دارایی مالی فقط به اندازه دارایی ضمنی مرتبط با آن است.

جوانب مثبت و منفی دارایی‌های با نقدشوندگی پایین

نقطه مقابل دارایی‌های با نقدشوندگی بالا، دارایی‌هایی است که نقدشوندگی‌شان پایین است. املاک و مستغلات و وسایل آنتیک و قدیمی نمونه‌هایی از دارایی‌هایی است که نقدشونگی پایین دارند. پ

این موارد ارزشمندند اما نمی‌توان آنها را به سرعت تبدیل به وجه نقد کرد. نمونه دیگری از دارایی‌های مالی با نقدشوندگی پایین، سهام‌هایی هستند که حجم معاملات بالایی ندارند.

غالبا این قبیل دارایی‌ها سهام‌ برخی شرکت‌های گمنام و کوچک، یا سرمایه گذاری‌های با هدف سفته‌بازیست با احتمال سود بالا هستند که ممکن است به هنگام فروش، خریدار آماده‌ای نداشته باشند.

نگه داشتن مبلغ زیادی پول در سرمایه‌گذاری‌هایی که غیرنقدشوندگی پایینی دارند، مشکلاتی حتی در شرایط عادی، ایجاد می‌کند. انجام این کار ممکن است منجر به استفاده از وام‌های بانکی با بهره زیاد، افزایش بدهی، و تاثیر منفی روی سایر اهداف سرمایه‌گذاری و پس‌انداز بازنشستگی شود.

این اصطلاح در واژه‌نامه جامع بورسینس منتشر شده است.سایر اصطلاحات و واژه‌های اقتصادی و مالی را ببینید .

قصد شروع سرمایه‌گذاری در بورس را دارید؟ اولین قدم این است که افتتاح حساب رایگان را در یکی از کارگزاری‌ها انجام دهید:

برای سرمایه‌گذاری و معامله موفق، نیاز به آموزش دارید. خدمات آموزشی زیر از طریق کارگزاری آگاه ارائه می‌شود:



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.